Osteopatia to dziedzina medycyny, której podstawą jest znajomość anatomii, fizjologii oraz biomechaniki człowieka. Wiedza ta wykorzystana podczas diagnostyki pacjenta
pozwala na odszukanie pierwotnej dysfunkcji, która może powodować szereg
patologii wtórnych. Osteopatia w swojej filozofii uwzględnia holistyczne podejście do pacjenta. Metody pracy obejmują terapię wisceralną – na narządach wewnętrznych, czaszkowo-krzyżową
oraz strukturalną: kostno-stawową, mięśniowo – powięziową. Odnalezienie
struktur w dysfunkcji, zastosowanie odpowiednich technik leczniczych umożliwia
ciału podjęcie dalszych procesów samoleczenia i osiągnięcia homeostazy. Osteopata to osoba o wykształceniu medycznym, najczęściej magister fizjoterapii lub lekarz medycyny. Aby uzyskać tytuł osteopaty, należy dodatkowo ukończyć czteroletnie studia osteopatii zakończone egzaminem teoretycznym i praktycznym. W trakcie nauki osteopata zdobywa szeroką wiedzę z zakresu medycyny oraz manualnych technik leczniczych. Podstawą pracy osteopaty jest znajomość anatomii i fizjologii człowieka, czyli sposobu funkcjonowania i zależności poszczególnych układów ludzkiego ciała. Musi także opanować umiejętność diagnostyki osteopatycznej, ortopedycznej i neurologicznej oraz posiąść wiedzę z zakresu chorób wewnętrznych. Wiedza zdobyta podczas studiów osteopatii umożliwia trafną diagnozę oraz skuteczne i bezpieczne leczenie. 

Zastosowanie Osteopatii:

• dolegliwości bólowe stawów obwodowych i kręgosłupa,
• dyskopatia,
• rwa kulszowa, rwa barkowa,
• zaburzenia napięcia mięśniowego,
• zmiany zwyrodnieniowe,
• urazy,
• ograniczenia ruchomości stawowej,
• entezopatie, łokieć golfisty/ tenisisty, ostrogi piętowe,
• drętwienie kończyn,
• zespół cieśni nadgarstka,
• zaburzenia limfatyczne,
• migreny,
• zawroty głowy,
• szyjnopochodne bóle głowy,
• kręcz szyi,
• szumy uszne,
• zaburzenia rytmu dobowego,
• dolegliwości stawów skroniowo–żuchwowych,
• bolesne miesiączki,
• nietrzymanie moczu,
• zaburzenia o podłożu hormonalnym,
• depresja, nerwice,
• zaburzenia pracy narządów wewnętrznych,
• kolki, wzdęcia, zaparcia, refluks,
• astma, zaburzenia układu oddechowego

TECHNIKI PARIETALNE – STRUKTURALNE

Techniki parietalne (techniki manualne na stawach kończyn i kręgosłupa) to szeroki
wachlarz metod leczenia układu ruchu. W zależności od leczonej dysfunkcji,
osteopata może wykorzystać techniki znane również z terapii manualnej, między
innymi manipulacje i mobilizacje stawowe, techniki tkanek miękkich, techniki
mięśniowo-powięziowe i wiele innych. Leczenie poprzedzone jest dokładną
diagnostyką osteopatyczną, ortopedyczną i neurologiczną z uwzględnieniem
objawów charakterystycznych dla poszczególnych jednostek chorobowych oraz
wskazań i przeciwwskazań do terapii. Osteopata sprawdza również jakość i
zakresy ruchu poszczególnych stawów, poszukując miejsc największego napięcia.
Spełniając te warunki, terapia jest skuteczna i bezpieczna.

TERAPIA WISCERALNA 

Bóle rzutowane z narządów wewnętrznych mogą objawiać się między innymi bólami
kręgosłupa lub stawów obwodowych, których nie uda się wyleczyć samą terapią
manualną, ćwiczeniami czy masażem. Konieczna jest również terapia wisceralna,
czyli praca na powięziach narządów wewnętrznych, które poprzez zaopatrzenie
autonomicznego układu nerwowego mogą wpływać np. na poszczególne segmenty
kręgosłupa czy stawy obwodowe. Zastosowanie kompleksowej diagnostyki i terapii
osteopatycznej pozwala na przywrócenie balansu aparatu wieszadłowego narządów,
wyeliminowanie dolegliwości bólowych oraz utrwalenie pozytywnych efektów
terapii.

TERAPIA CRANIO-SACRALNA 

Od dawna wiadomo, że zaburzenia w obrębie głowy mogą być spowodowane dysfunkcjami górnego odcinka szyjnego. Niestety, nie jest to jedyna przyczyna. Urazy w obrębie głowy lub szyi, uderzenia bezpośrednie, stany zapalne, infekcje czy wypadki komunikacyjne nawet po wielu latach mogą powodować problemy z ukrwieniem rejonu głowy oraz mniejsze lub większe zaburzenia nerwów czaszkowych odpowiadających np. za wzrok, słuch, równowagę czy unerwienie czuciowe i ruchowe twarzy. Terapia czaszkowo-krzyżowa (cranio-sacralna) pozwala na diagnozę i leczenie wyżej wymienionych dolegliwości. Dodatkowo za pomocą relaksujących technik tej metody terapeuta jest w stanie wyciszyć układ współczulny, który jest przestymulowany przez przewlekły stres życia codziennego. Następstwem takiego stanu bardzo często są kolejne dysfunkcje mięśniowe, stawowe czy narządów wewnętrznych.

Rwa kulszowa to dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowego z promieniowaniem do pośladka i kończyny dolnej.

Objawy:

Objawami rwy kulszowej jest promieniujący ból w obrębie pośladka i kończyny dolnej. Często pojawia się również drętwienie oraz zaburzenie czucia. W poważniejszych przypadkach dochodzi do zaburzenia funkcji mięśni unerwionych przez dany segment kręgosłupa. Zależnie od kierunku wypukliny może zostać zajęta prawa lub lewa kończyna. Przy ucisku w kierunku tylnym objawy mogą być obustronne.

 Przyczyny:

Najczęstszą przyczyną jest wypuklina lub uszkodzenie dysku miedzykręgowego. Przerwanie pierścienia włóknistego i ucisk korzenia nerwowego przez zawartość dysku dają ostre dolegliwości bólowe. W miejscu uszkodzenia powstaje stan zapalny i obronny spazm mięśniowy, co potęguje dolegliwości. Uraz dysku następuje najczęściej na skutek pochylenia, często z obciążeniem. Rwa kulszowa może wystąpić również na skutek zmian kostnych takich jak zmiany zwyrodnieniowe, które ograniczają światło otworów międzykręgowych, a także na skutek zmian pourazowych lub rozrostowych.

Leczenie:

W fazie ostrej zaleca się podanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz odpoczynek w pozycji leżącej przynoszącej ulgę. Należy unikać obciążeń i pozycji siedzącej. W dalszym etapie należy wdrożyć terapię manualną mającą na celu stworzenie jak najlepszych warunków do gojenia tkanek, koleinie rozluźnienie obronnie napiętych tkanek, poprawę mobilności i elastyczności oraz instruktaż ćwiczeń. Wspomagająco warto stosować fizykoterapię taką jak laser wysokoenergetyczny lub klasyczne zabiegi fizykalne. W poważniejszych przypadkach, niereagujących na rehabilitację warto rozważyć zastrzyk nadtwardówkowy. Jeśli objawy nasilają się, pojawia się utrata czucia i funkcji szczególnie w obrębie pęcherza i zwieraczy odbytu konieczny może być zabieg operacyjny. Po ustąpieniu dolegliwości zalecany jest instruktaż ćwiczeń poprawiający mobilność stawową, elastyczność i siłę mięśniową, co zapobiega nawrotom problemów z kręgosłupem.

Tak zwany „łokieć tenisisty” lub „zapalenie nadkłykcia bocznego” to ogólnie mówiąc dolegliwości bólowe bocznej części stawu łokciowego.

Objawy:

Na skutek przeciążeń ścięgien prostowników, dolegliwości bólowe są rozlane po bocznej stronie stawu łokciowego, często z promieniowaniem do nadgarstka. Ból może nasilać się stopniowo lub pojawić się gwałtownie z ostrym natężeniem. Problem mechaniczny zazwyczaj nasilany jest przez obciążenie mięśni prostowników, bóle rzutowane może prowokować utrzymywanie nieprawidłowej postawy a odczucia drętwienia, mrowienia mogą świadczyć o uwięźnięciu nerwu.

Przyczyny:

Najczęstszą przyczyną jest stan zapalny przyczepu grupy prostowników nadgarstka a dokładniej ścięgna prostownika promieniowego nadgarstka krótkiego na skutek przeciążeń, powtarzanych ruchów szczególnie wyprostu nadgarstka, nieprawidłowej postawy oraz błędy treningowe. Stan zapalny powoduje zaburzenia w strukturze kolagenu dające objawy bólowe najczęściej 1-2 cm poniżej nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Kolejnymi przyczynami mogą być stany zapalne błony maziowej, torebki stawowej stawu ramienno-promieniowego, napięcia powięziowe lub uwięźnięcie gałęzi międzykostnej nerwu promieniowego. Dolegliwości stawu łokciowego mogą być również rzutowane z odcinka szyjnego lub piersiowego kręgosłupa.

Leczenie:

Podstawą leczenia jest diagnostyka u doświadczonego fizjoterapeuty lub osteopaty. Po stwierdzeniu przyczyny problemu można zastosować odpowiednie leczenie.

Najczęstsze metody to:

• Terapia manualna – terapeuta przeprowadza wywiad, badanie i na tej podstawie dobiera odpowiednie techniki lecznicze takie jak terapia mięśniowo-powięziowa, techniki mobilizacji stawowej czy neuromobilizacji.

• Wspomagające zabiegi nowoczesnej fizykoterapii:

• fala uderzeniowa, która rozbija zmiany kolagenowe,

• laser wysokoenergetyczny o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i biostymulacyjnym lub klasyczna fizykoterapia taka jak jonoforeza, ultradźwięki czy krioterapia.